Bu söz Beyrut’lu bir graffiti sanatçısına ait. Türkçeleştirmek istemedim; sanatçının aksanlı vurgusu ile dinleyince daha anlamlı geldi.
Röportajlarında “Beyrut’ta hiç kimseydim, istanbul’da hiçliği özlüyorum, Ortadoğu çok dövülmüş bir coğrafya ve ben dövülmüş çocukları seviyorum” sözlerini okudukça Ece Temelkuran‘ın Muz Sesleri‘ni büyük bir iştahla okudum. Kitap, varlığından gurur duyduğum bir yara bıraktı. Beyrut’a gideceğim ve romanda geçen [...]